Dé plek om aan de drukte van Marrakech te ontsnappen; Jardin Majorelle

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik heb geblogd, oeps. In de tussentijd heb ik wel een aantal leuke dingen gedaan; ik heb het Bahia paleis gezien, de Saadische graven (tombes), de Medersa Ben Youssef (oude koranschool), het el Badi paleis, la Mamounia (duurste en meest luxe hotel van Marrakech) en Jardin Majorelle. Genoeg dus om over te schrijven. Vandaag blog ik over de Jardin Majorelle.

Deze tuin is gevestigd net buiten de medina, in de nieuwe wijk Gueliz. Hij is ontworpen door Jacques Majorelle die er ongeveer 40 jaar over gedaan heeft voordat het af was. Hij verzamelde planten en bomen van over de hele wereld en bracht deze naar Marrakech. De kleuren die hij gebruikte om paden, potten en muren te schilderen zijn de primaire kleuren, met name kobalt blauw. In 1966, 4 jaar na de dood van Majorelle, is de tuin ontdekt door Yves Saint Laurent. Hij heeft er in 1980 voor gezorgd dat er geen hotel gebouwd werd op de plek van de tuin door deze te kopen. De tuin is toen flink onder handen genomen door een irrigatiesysteem aan te leggen en het aantal planten te vergroten van 135 naar 300, maar de stijl van Majorelle is behouden gebleven.

Nu is de tuin een bekende hotspot in Marrakech, waar je even kunt ontsnappen aan de drukte op straat. Je kunt de tuin dagelijks bezoeken van 8 uur 's ochtends tot half 6 's avonds. De entree is 70 dirham (7 euro) en voor 30 dirham extra kun je ook het Berber Museum bezoeken dat in de tuin gevestigd is. 

De Marokkaanse politie

Yup, het is me gelukt; ik ben tijdens mijn eerste week in Marrakech in aanraking gekomen met de Marokkaanse politie. Ik heb het namelijk voor elkaar gekregen dat iemand mijn portemonnee ongemerkt uit mijn tas kon halen. 'Gelukkig' zat er alleen contant geld in, een paar pasjes en wat sleutels van het riad, mijn koffer en van kantoor. Toch ben ik aangifte gaan doen. Dat duurde alleen net even wat langer dan in Nederland. Je wordt hier ontzettend van het kastje naar de muur gestuurd. 'Ja, er komt zo iemand aan', 'Nee, u moet wachten op mijn collega', 'U zit op het verkeerde bureau' en 'Het duurt nog één minuut' kan ik na gister echt niet meer horen.

Eerst ging ik met mijn Nederlandse fiets collega en eigenaar van het riad waar ik verblijf naar de toeristen politie. Die legde ons uit naar wel bureau we moesten (ze werken hier met arrondissementen en het arrondissement waar je naartoe moet hangt af van de plek waar het diefstal plaats heeft gevonden). Op het bureau waar wij heen gestuurd werden, was wel geteld één politieman aan het werk. Na een gesprek in gebrekkig Engels begreep hij ons verhaal en zou hij wel even iemand gaan halen. Of we even een minuutje wilde wachten. Toen er na een half uur nog niemand gekomen was, zijn we gaan lunchen want we hadden die ochtend een fietstour gehad dus we konden beiden wel wat eten gebruiken. Ook na de lunch was er nog niemand aanwezig. Uiteindelijk kwam er een groep schreeuwende Marokkaanse vrouwen binnen, gevolgd door een aantal agenten, die vrijwel direct geholpen werden. De man die hen hielp vroeg ons na een tijdje om bij hem aan het bureautje te komen zitten, terwijl hij de aangifte van de dames verder afhandelde. Toen hij daar eindelijk mee klaar was, vertelde hij ons dat we op het verkeerde bureau zaten en dat we met een politiebusje naar het juiste bureau gebracht zouden worden.

Twee en een half uur later zaten we eindelijk op het juiste bureau, waar we 'maar' een half uur hoefden te wachten op iemand die ons kon helpen. Op dat moment raakte ons geduld aardig op en toen we dat lieten merken werd er meteen iemand gehaald die mijn aangifte kon opnemen. Ook dat duurde een behoorlijke tijd, aangezien meneer het belangrijker vond om met zijn collega's te babbelen in plaats van door te werken. Tussendoor kwam er ook nog even een geboeide man binnen met een aantal agenten, waarvan één een enorm kapmes in zijn hand had. Dat kan hier dus blijkbaar ook gewoon. Ongeveer vier uur later stonden we weer buiten, met een bewijs van aangifte en met een ervaring rijker.

Dwalen door de souks van Marrakech

Foto 1: gewassen wol

De eerste dag dat ik hier was wilde ik de stad verkennen. Omdat ik dicht bij het Jemaa el Fna plein verblijf ben ik hier naartoe gegaan. Toen ik er was twijfelde ik wel een beetje of ik echt op het goede plein zat; het lijkt overdag totaal niet op wat je ziet op internet (wel trouwens als je op een dakterras van één van de restaurantjes gaat zitten). Meteen kwamen de henna vrouwen en de straat verkopers op me af. Die zijn me toch een partij opdringerig! Het beste is om ze niet aan te kijken en ze compleet te negeren, maar ik vond dat wel lastig aangezien ik hier voor een langere tijd blijf.

Na een rondje over het plein ging ik, op aanraden van mijn nichtje die hier al eens is geweest, de souks in. Dit zijn smalle straatjes met honderden kleine winkels waar van alles wordt verkocht: sieraden, kruiden, tassen, schoenen, kleding, magneten, etc. 




 

Foto 2: natuurlijke kleurstoffen

Ik heb gelezen dat je hier heel makkelijk kunt verdwalen en dat bleek ook zo te zijn. Toen ik de weg naar het plein vroeg, werd ik hier met een omweg naartoe gebracht; ik moest namelijk eerst even komen kijken waar degene aan wie ik de weg vroeg werkte. Dit bleek een plek te zijn waar schapenwol word gewassen en gekleurd en vervolgens wordt verwerkt in kleding en sjaals. De wol wordt gekleurd door natuurlijke kleurstoffen (zie foto 2) en daarna opgehangen om te drogen.

Foto 3: Gekleurde wol

Leuk om te zien hoor, maar meestal wordt er geld gevraagd voor dit soort dingen. En dat terwijl je er niet om vraagt. Uiteindelijk ben ik wel naar het plein gebracht en was ik maar 20 dirham kwijt (ongeveer 2 euro) en dat was het me wel waard na die 2 uur lang dwalen.

Welkom in Marrakech

Hoi! Mijn naam is Sophie Hensbergen en ik ben sinds 4 april in Marrakech voor een stage bij Maroc Travel/Toubkal Adventure. Het eerste wat mij opviel toen ik hier aan kwam was het verkeer; wat een enorme chaos. Brommers, auto's, bussen, fietsers en zelfs paard en wagen allemaal op één weg.
De verkeersregels die je in Nederland gewend bent kun je zo goed als vergeten, want er is mij verteld dat juist als je 'normaal' gaat rijden je ongelukken veroorzaakt. En ohja, de woorden 'gordel' en 'knipperlicht' komen niet voor in het Marokkaanse woordenboek.

Fietsen in en rond Marrakesh

Lees de Reiskrant van de Telegraaf van 9 januari 2016 en wordt ook geraakt door de charme van het Atlasgebergte. Met reisbureau Maroc Travel maak je de leukste excursies; voor kleine groepen, individueel en op maat. Onze website is helaas even uit de lucht. Wil je meer informatie stuur een mail naar info@maroctravel.info en je mag ons natuurlijk ook bellen. Dat mag ook in het weekeinde (zat. & zon tussen 10u00 en 16u00) of 's avonds tot 20u00: T. 0252 86 18 74

Marokko op reis; reisverhalen en Berberwijsheden

Op reis naar Marokko betekent vast ook dat je een bezoek brengt aan koningstad Marrakech. Op het beroemde plein Jemaa el Fna centraal in de oude stad - de medina - is er elke avond 365 (of 366) dagen per jaar - een open straattheater met slangenbezweerders, muzikanten, dansers en ... verhalenvertellers.
En vooral die laatsten laten overduidelijk zien dat het plein er niet alleen is voor de buitenlandse toeristen. Ook de Marokkanen zoeken hier graag hun vertier. Om volksverhalen aan te horen die met veel opsmuk en bijpassend theaterspel al eeuwenlang van generatie op generatie worden doorverteld. Lees mee om alvast een beetje in de sfeer te komen ....

Het verhaal van de vrek en zijn beste vriend
Het verhaal gaat over een de perfecte vriendschap tussen een gierigaard en zijn beste vriend. Nog nooit hadden zij elkaar iets geweigerd. Op een goede dag wil de vriend een reis gaan maken en hij zegt tegen de gierigaard: "ik vertrek voor een lange reis en zal een lange tijd afwezig zijn. Als je mij jouw ring geeft dan zal ik die zorgvuldig bewaren. En elke keer als ik dan naar mijn vinger denk ik aan jou; jij, mijn beste vriend, die mij deze ring gegeven hebt". Waarop de vrek even nadenkt en vervolgens als antwoord geeft: "als je aan mij wilt denken tijdens je lange reis dan hoef je alleen maar naar je vinger te kijken. Dat zal je eraan herinneren dat je iemands ring gevraagd hebt maar niet hebt gekregen. Daardoor zal je mij nooit vergeten". 

Marokko op reis: Reisverhalen en Berbersprookjes

Berbersprookjes
Op reis in Marokko leer je al snel dat er in Marokko verschillende Berbertalen gesproken. Het is het land waar verschillende culturen elkaar van oudsher ontmoeten en waar verschillende talen altijd al naast elkaar gesproken werden. Zo werden de Berberse talen gesproken naast het Latijn en Punisch in de Romeinse tijd, het Arabisch sinds de komst van de Islam en met de komst van de Fransen en Spanjaarden is daar ook Frans en Spaans aan toegevoegd. De helft van alle 33 miljoen inwoners spreekt één van de drie Berbertalen als moedertaal. In het Noorden Tarifiyt door de Berbers uit het Rifgebergte en Tamazighten Tasjelhiyt in het Atlasgebergte en verder naar het zuiden. En overal, ook op het beroemde plein Jemaa el Fna in sprookjesstad Marrakech, is verhalen vertellen nog steeds een gave. De ontelbare Berbersprookjes met vaak ook levende dieren in een hoofdrol zijn simpel en vaak ook, net als bij ons, met een diepere betekenis. 

Het verhaal van de kip en het gouden ei

	Zo is er een verhaal over een man die een kip had die elke dag een gouden ei legt. Op een dag zegt de man tegen zijn eigen hoofd (Berber uitdrukking voor tegen zichzelf praten): "het kan niet anders of in de maag van deze kip zit een goudmijn. Als ik haar dood maak en haar buik open snijdt dan zal ik zeker de grote schat vinden en ben ik in één keer de iegenaar van een grote rijkdom". Zo gezegd zo gedaan. De man vangt zijn kip en snijdt haar buik open. Maar helaas in de kip vindt hij slechts ingewanden, precies hetzelfde als bij elke andere kip. En pas dan realiseert de goede man zich wat hij heeft gedaan en heeft onmiddellijk spijt van zijn daad .... Tevreden zijn met wat je hebt .... Meer Berbersprookjes zul je ongetwijfeld horen tijdens één van onze culturele wandelreizen in het Atlasgebergte. Bron: Fourteen short texts in Tasselhiyt Berber taken from Arsène Roux; "Initation au thème berbère"